30 nov 2006

El Cervantes es para Gamoneda, ¡ya era hora!

Algunos --ellos sabran por qué-- parecína empeñados en que siempre fuera un autor de culto. Lograron que pocos compraran sus libros y los leyeran. Pero su calidad, aunque sería más exacto hablar de su profundidad, es tanta y tanta que ni el tiempo ni la desidia de la intelectualidad institucionalizada --y orgánica-- podían ocultar sus méritos.
Por fin, hoy, 30 de noviembre del 2006, la ministra de Cultura, Carmen Calvo, ha anunciado que el poeta astur-leonés Antonio Gamoneda ha sido premiado con el Premio Cervantes.
El Cervantes es el premio más importante de la Literatura en lengua castellana y se otorga a “un escritor que, con el conjunto de su obra, haya contribuido a enriquecer el legado literario hispánico”, reza en las bases del certamen, que está dotado con 90.180 euros y no puede ser dividido, ni declarado desierto, ni concedido a título póstumo.
“Me han despojado de la condición de finalista, que era casi una profesión”, ha declarado el poeta al conocer la noticia, amén de que ha reconocido que se siente “abrumado”.
Gamoneda nació el 30 de mayo de hace 75 años en Oviedo, aunque cuando sólo contaba dos años de edad, al morir su padre, que era un poeta modernista, su madre se mudó a León, donde ha vivido desde entonces y donde dirige la Fundación Sierra-Pambley, que fue constituida en 1887 bajo el impulso de Francisco Giner de los Ríos, aplicando los criterios de la Institución Libre de Enseñanza.
Autodidacta de formación, Gamoneda empezó a trabajar a los 14 años como recadero de una entidad bancaria. En 1960 publicó sus primeros poemas y ya recibió el primer regalo del franquismo, cuya censura prohibió que su poemario Blues fuera publicado.
La poesía de Gamoneda siempre ha estado vinculada a la eterna lucha del hombre por ser decente y, por descontado, participó en la resistencia antifranquista.
Una vez muerto el dictador, Gamoneda se prodigó, recuperando muchos versos escondidos y publicó Arden las pérdidas y Libro del frío.
Casualmente, hoy, cuando se anunciaba que merece el Cervantes, Gamoneda acababa de recoger el Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, que le fue otorgado el pasado mes de mayo porque “es un raro ejemplo de verdad y coherencia poética”.
Cierto, Gamoneda es ejemplo de verdad y coherencia poética y ética.
BIOGRAFÍA de Gamoneda en WIKIPEDIA.

"María Mariño. Obra completa"

A obra poética de María Mariño é unha das máis singulares e persoais de toda a poesía galega de posguerra. Resulta especialmente sorprendente pola destruzón que realiza da linguaxe, sobre todo no plano da sintaxe, a fin de lograr a máxima forza expresiva para a comunicación das súas vivencias máis íntimas, feito que levou a Uxío Novoneyra a cualificala como "dinamiteira da fala".
A súa orixinalísima poética está presidida por un intimismo radical, onde o desacougo xorde da propia concienza da morte; os seus versos énchense dunha abraiante beleza interior, sombriza e preñada de tristura, que se combinan cunha percepción especial da paisaxe como vivencia profundamente íntima. Estamos ante unha poeta radical e decididamente singular.
María Mariño naceu en Noia en 1907, no seo dunha familia de condición social moi humilde, e morreu en Parada do Courel no 1967, lugar onde residiu a maior parte da súa vida. Poeta de formación autodidacta, mantivo unha vida á marxe dos ambientes culturais da súa época, o que en ocasións provocou que circulasen algunhas falsidades sobre a súa vida e obra e que a súa figura se mitificase.
Só publicou en vida o libro Palabra no tempo (Editorial Celta, Lugo, 1963). O seu segundo libro, Verba que comenza, no que traballou durante os derradeiros anos da súa vida non foi publicado até 1992, ao cargo do Concello de Noia e promovido por Uxío Novoneyra e Avilés de Taramancos.
No vindeiro ano a Real Academia Galega dedicaralle o Día das Letras Galegas.
Edita XERAIS

29 nov 2006

"La guerra de la Conchinchina. Cuando los españoles conquistaron Vietnam"

En la historia aún quedan episodios a los que no se ha atendido como en justicia merecen y entre ellos el caso quizá más llamativo es el que Luís Alejandre Sintes aborda en este riguroso ejercicio de memoria histórica: la expedición a la Conchinchina, donde España, como aliada de la Francia de Napoleón III, intervino en 1858.
Al hilo de la ejemplar trayectoria del coronel Carlos Palanca (1819-1876) y atendiendo tanto a fuentes españolas como francesas, el autor analiza los diversos aspectos de una de las mayores aventuras emprendidas por el Ejército español en el exterior: el contexto político, económico y social, el desencuentro --e incluso choque-- entre las instancias políticas, diplomáticas y militares, las relaciones entre las tropas españolas y las francesas, la denodada lucha contra un medio y unas condiciones espantosas, las operaciones bélicas, el coste en vidas y sufrimientos, así como el balance económico, que no fue precisamente positivo.
Luís Alejandre Sintes trata con valentía y rigor un episodio de nuestra historia sobre el que a menudo se ha pasado de puntillas, y que pone en evidencia las nefastas consecuencias que en ocasiones tuvo la descoordinación entre el gobierno y el ejercito; lo cual, en gran medida, era fruto del desconocimiento y de la desconfianza existente entre ambos, fenómeno que acabó ahogando al gobierno de Leopoldo O´Donnell.
Edita EDHASA

28 nov 2006

Guerra Garrido, Premio Letras Españolas 2006

El escritor Raúl Guerra Garrido ha sido distinguido con el Premio Nacional de las Letras Españolas 2006, en reconocimiento al conjunto de su obra.
Este premio literario, que es otorgado por el Ministerio de Cultura y está dotado con 30.000 euros, está considerado el más importante tras el Premio Cervantes, que se falla este jueves.
El jurado del Letras Españolas de este año ha estado presidio por el director general del Libro, Rogelio Blanco, acompañado de Almudena Grandes, Claudio Guillén, Fernando Savater y José Manuel Caballero Bonald, que fue el ganador de la edición del 2005.
Guerra Garrido (Madrid, 1935) es doctor en Farmacia, pero a la par que esa profesión ha desarrollado una interesante labor literaria. En 1976, obtuvo el Premio Nadal por su novela Lectura insólita del capital, que fue reeditada por Destino en el 2001 con motivo del 25 aniversario de su publicación.
En 1987, publicó La mar es mala mujer (Mondadori). Guerra Garrido también ha escrito novela policíaca: Escrito en un dólar (Planeta, 1983), La costumbre de morir y Tantos inocentes, (Espasa narrativa, 1996); esta última obtuvo el Premio de Novela Negra de la Ciudad de Gijón en 1997. Los últimos trabajos de Guerra son El otoño siempre hiere y La Gran Vía es New York.

Cid Cabido gaña o Premio Táboa Redonda con "Blúmsdei"

Blúmsdei ven de gañar o Premio Táboa Redonda ao mellor libro galego do ano 2006, que otorgan os lectores dos Diario de Pontevedra e El Progreso de Lugo.
Nembargantes, o relato de Cid Cabido non é un traballo que ata o de agora merecera --polas razóns que foran-- a atención dos creadores de opinión ou dos críticos literarios. O autor, home sinxelo e pouco amigo dos fastos, non se prodiga nos medios de comunicación, e menos aínda nos convencionais.
O premio acadado grazas ao respaldo dos lectores de dous xornais galegos é, por riba de criterios máis comerciais que literarios, unha garantía da orixinalidade do texto, pois acadar a atención dos cidadáns sen facer propaganda é cada vez máis difícil, aínda máis no mundo das letras.
Edita XERAIS