31 may 2008

O dramaturgo Manuel Lourenzo, Premio Nacional da Cultura Galega

Onte foi noticia e motivo de ledicia cultural o libramento do Premio Nacional da Cultura Galega á traxectoria de Méndez Ferrín, no eido da literatura, e ao científico Díaz Fierros, que ademáis é un excelente divulgador do pensamento racional. E hoxe é noticia --e tamén xustifica a ledicia cultural-- que no aparatado das artes escénicas o mesmo recoñecemento poña enriba da taboa o longo e valioso traballo do dramaturgo Manuel Lourenzo.
Manuel Lourenzo é merecedor do premio “por ser o pai do teatro independente galego e destacar como actor, director, dramaturgo, autor de textos teatrais e, ademais, desenvolver un importante traballo de base como profesor”, así o ten recoñecido e subliñado o xurado; opinión que súmase ás de milleiros de galegos que coñecen, entre outras cousas, a valentía cultural que fixo falla no ano 1965 para poñer en marcha o grupo de teatro O Facho, sen esquecer a semente viva de Casa Hamlet.
Tamén recibe o premio Mercedes Peón, polo seu traballo de investigación e divulgación de pezas tradicionais case esquecidas da música popular galega.

30 may 2008

Méndez Ferrín, Premio Nacional da Cultura Galega

O primeiro Premio Nacional da Cultura Galega, no eido da Literatura, é para Xosé Luís Méndez Ferrín. A traxectoria do autor de Con pólvora e magnolias (1977) --traballo poético que marcou a lírica contemporánea en língua galega-- foi determinante na decisión do xurado.
O escritor ourensán (1938) --afincado en Vigo desde 1955, aínda que durante o trienio 1962-64 residiu en Lugo por motivos laborais-- é columnista habitual do xornal Faro de Vigo e dende hai xa moitos anos está considerado o escritor máis influinte e sólido da literatura galega da segunda mitade do século XX.
Co poemario Voce na néboa (1957) iniciou un percorrido creativo no que ten traballados diferentes xéneros literarios. Na máis recente das súas aportacións, Consultorio dos nomes e dos apelidos galegos, amosou unha vez máis a súa extraordinaria capacidade para facer arte coas cousas máis sinxelas, pois fixo historia e mesmo socioloxía coa onomástica.
Méndez Ferrín, home de esquerdas e nacionalista, tamén é un referente social e político polo seu compromiso coa actualidade e co futuro do país galego. A súa actitude, ao marxe de xuizos ideolóxicos que sempre son subxectivos, dan un valor engadido a súa fonda proxección intelectual.
Tamén é noticia pola mesma razón o edafólogo Francisco Díaz Fierros (Vilagarcía de Arousa, 1951), galardoado na especialidade de Ciencias e de quen o xurado subliñou “a súa capacidade de ter colocado na axenda da cultura galega a cultura científica”. O seu traballo máis recente é A cuestión ambiental en Galicia.
[LIGAZÓN de interese: entrevista a Méndez Ferrín en VIEIROS]

29 may 2008

"María de las batallas"

El autor
El epígrafe del más reciente de los trabajos de Alfredo Conde Cid (Allariz, Ourense, 1945), María de las batallas, puede llevar al engaño. En efecto, María Pita y los hechos que la convirtieron en personaje histórico son el eje del relato, pero la heroína --acaso mitificada, cosa que obedece a juicios de valor que siempre son relativos-- no es la protagonista central del relato de Conde. De hecho, no hay una o un protagonista, sino que hay protagonistas, en plural, calidad que recae en las mujeres de A Coruña; más concretamente, en las mujeres que habitaban y daban vida al barrio de A Pescadería. Así lo ha subrayado el propio autor en la entrevista que concedió a un redactor de la agencia Efe con motivo de la presentación del libro, en Santiago.
Conde es fiel a un hecho incontrovertible: las maría pita coruñesas, ¡todas!, fueron fundamentales en la batalla que libró la ciudad contra las tropas que comandaba Francis Drake.
Conde utiliza --en el buen sentido de este verbo-- la figura de María Pita para hablar de las mujeres que, como ella, tuvieron un trayectoria vital demasiadas veces relegada a segundo plano; porque no sólo participaron activamente en la lucha contra el invasor tras la muerte de un elevado número de varones, sino que además habían sido y siguieron siendo el sostén de la vida socio-económico de la colectividad urbana.
María de las batallas es una novela y, sin embargo --o además--, también es una aportación al conocimiento de la historia en su sentido más social, pues Conde se ha documentado y su trabajo está enraizado en datos probados; de forma que el autor describe acontecimientos ciertos; recreados, sin duda, pero basados en referencias históricas.
Los hechos son desgranados por boca de tres mujeres, cuyas personalidades son imaginadas a la vez que verdaderas --una de ellas es hija de María Pita--, de modo que la narración gana intensidad, cercanía y el lector se traslada sin esfuerzo a un momento y a un lugar que forman parte de la historia de Galicia.
Editan RBA
[En língua galega, María das batallas, editado por XERAIS]

"As fillas do César" en Lucus Augusti

A primeira novela de Pablo Núñez é o relato da hipotética chegada e a estancia das fillas do César en Lucus Augusti (o actual Lugo) para levar a cabo unha perigosa misión. Na cidade da muralla as fillas do emperador atoparanse con dous pobos galaicos enfrontados: os aliados da poderosa Roma, os homes e mulleres das Sete Aldeas, e os maléficos sureños de Gualmar. A morte do aspirante ao trono celta complicará a situación, mais o consello de sabios recibirá unha nova que provocará un xiro inesperado nos acontecementos.
No finisterre do mundo coñecido, onde dúas civilizacións se dan a man, o perigo e a paixón axexan ás fillas do home máis poderoso do imperio.
Logo de seis anos de documentación e escritura, Pablo Núñez (Lugo, 1973) mostra na súa primeira novela unha sorprendente capacidade de recreación histórica que une a unha inxeniosa intriga, cun complemento de paixón e aventura. Lucus Augusti é á vez escenario e protagonista do realto, no que o autor aporta a vida nunha particular homenaxe a súa cidade.
O libro esta tamén publicado en castelán.
Edita EL ANDÉN

"Más allá del terror"

Chris Abbot, Paul Rogers y John Sloboda explican porque a pesar de la trágica espectacularidad y de los dramas humanos, la violencia terrorista no es el peor ni el más mortífero de los peligros que afronta la humanidad.  
Bien al contrario, la llamada guerra contra el terror ha causado más muertes, conflictos y dramas que si sumamos las víctimas del 11-S en Nueva York, del 11-M en Madrid y demás barbaridades recientes.
Más allá del terror analiza y valora cuáles son las amenazas más mortíferas y las que con mayor contundencia acechan la paz y la seguridad de las personas, y explica con detalle porqué el mundo corre riesgos que, resumiendo, tienen cuatro raíces muy concretas:
*** Las consecuencias económicas y sociales del cambio climático;
*** La competencia por las materias primas --que demasiadas veces acaba en guerras--, sobre todo en el caso de los hidrocarburos, y a corto plazo todo indica que otro tanto ocurrirá con el agua;
*** Las tensiones generadas por el creciente abismo socio-económico que hay entre los habitantes de los países ricos y las poblaciones del Tercer Mundo;
*** La nueva carrera de armamentos y el aumento de la militarización global, desde el espacio exterior hasta el último rincón del planeta;
No obstante, así lo refleja el autor, los gobiernos y la sociedad aún está a tiempo de cambiar las cosas. Conciso y revelador, este libro anima a actuar individual y colectivamente para lograr retos que son de primer orden y, ante todo, de primera necesidad para garantizar el futuro de la Tierra y de sus habitantes.
Edita LIBROS DEL LINCE