5 jun 2007

"Los desheredados"

No existe duda alguna acerca de la contribución de España a la cultura europea en música, pintura, arquitectura, filosofía y tantos otros campos del saber. Sin embargo es casi desconocido cuánto de todo eso se le debe a un grupo concreto de personas: los exiliados españoles.
En Los desheredados, de Henry Kamen, describe un país sacudido por la violencia y la intolerancia y que además expulsa a sus habitantes en diversas oleadas, entreotras cosas porque sucesivos regímenes perseguían--entreotras cosas-- la uniformidad religiosa, cultural, social o política. Musulmanes, judíos, protestantes, liberales, socialistas, comunistas, anarauistas… En un momento u otro todos ellos han sido perseguidos eincluso condenados al exilio --o a lacácxrcel o a la muerte-- en diferentes épocas.
De forma paradójica, gran parte de lo que habitualmente se considera cultura española se debe sustancialmente a ellos, a los masacrados. En parte que ellos dieron una respuesta creativa al hecho de no tener hogar y al choque emocional que siempre supone enfrentarse a laobligación de construir una vida nueva en un país ajeno. Henry Kamen describe de manera brillante esa inmensa sangría de talentos que se desparramó por Europa, África y América.
Los desheredados es una obra ambiciosa que demuestra que gran parte de la cultura de España ha sido forjada lejos de una casa común, que demasiadas veces ha sido patrimonializada por una minoría.
Edita AGUILAR

"Cólera"


Este libro tenta recuperar a memoria sentimental da resistencia contra o franquismo, desde mediados dos sesenta até mediados os setenta. Foron anos de rebeldía nos que se produciron folgas obreiras, loitas sectoriais contra o réxime opresor, detencións, cárcere, mortes, exilio… A autora reflicte un proceso histórico que viviu e padeceu.
Foron anos de conciencia ideolóxica e represión brutal; xa que logo, non lle era posible rememorar ese terror sen ira, non podía escribilo sen cólera.
Pero aínda que a autora viviu os acontecementos, non os escribe en nome propio: están trazados desde o punto de vista masculino. Non podería escribirse un libro como este desde a posición das poucas mulleres organizadas daquela en partidos e sindicatos. As mulleres non decidían, non contaban.
Este poemario de lembranzas e tamén de recoñecemento aos impulsadores da conciencia política galega non sería o mesmo escrito desde a conciencia feminista. Tería que chamarse Cóleras, xa que as mulleres sentían unha dupla indignación porque padecían unha dobre opresión.
María Xosé Queizán (Vigo, 1939) é na actualidade directora da revista Festa da palabra silenciada e dirixe a colección As Literarias, de Xerais. Como poeta é autora de Metáfora da metáfora (1991), Despertar das amantes (1993), Fóra de min (1995), Non o abras como unha flor. Poesía reunida 1980-2004 (1994), e Cólera (2007).
Edita XERAIS

"Tributo a Serrat", libro-disco de homenaje al cantautor

Imagen de Serrat tomada cuando iniciaba su carrera musical
Miguel Ríos, Joaquín Sabina, Luis Eduardo Aute, Loquillo, Antonio Muñoz Molina, Ramoncín, Caco Senante, Pi de la Serra, Luis García Montero y Luis Alberto de Cuenca son algunos de los 50 nombres --25 músicos y 25 escritores-- que han plasmado sus opiniones y los sentimientos que les inspiran la vida y la obra de Joan Manuel Serrat en el libro Tributo a Serrat, que fue presentado ayer en Madrid por su autor, el poeta Antonio Marín Albalate.
Hace seis años que Marín comenzó a movilizar a músicos y escritores para que expresaran «sus vivencias comunes con Joan Manuel y los primeros pasos de la cançó», un «duro trabajo» con el que quiere plasmar «su admiración por Serrat» en un libro que «ofrece un nuevo enfoque» sobre el cantautor.
El escritor ha reconocido que uno de los artículos que más le ha emocionado es el de David Escamilla, ya que «es ahijado de Serrat y ofrece un relato muy cercano». Por su parte, el poeta Luis García Montero ha definido el libro de Marín Albalate como «un tributo de amor y admiración colectiva a Serrat», en el que se demuestra «la importancia de Serrat y de otros cantautores en la educación sentimental de nuestro país».
Edita RAMALAMA

4 jun 2007

"Sabotaje cultural"

Estados Unidos ya no es un país, sino una marca. Las empresas multinacionales han conseguido imponerse en un sistema legal que ya sólo existe para facilitar sus operaciones.
Desde esa posición de dominio absoluto, las corporaciones se han lanzado al proyecto no sólo de controlar el poder y el dinero, sino las mentes de todos los norteamericanos.
A través de una publicidad que no sólo vende productos, sino que además promueve estilos de vida y que se reproduce en todos los rincones, las multinacionales pretenden ocupar el espacio mental de las personas --con la adquiescencia de estas-- hasta el punto de que los humanos pierdan capacidad de decisión.
De la misma forma que se lucha para salvar el planeta de la contaminación ambiental, Kalle Lasn, fundador de la revista Adbusters, ha iniciado una cruzada para denunciar la contaminación del espacio mental del hombre y para ello utiliza el sabotaje cultural, la contrapublicidad y la manipulación de memes.
Un libro imprescindible para conocer los orígenes del grupo contrapublicitario más importante e influyente del mundo.
Edita EL VIEJO TOPO

1 jun 2007

125 aniversario do teatro galego

Neste 2007, con motivo do 125 aniversario do teatro galego, estanse a desenvolver diversas actividades conmemorativas e acordouse a elaboración do primeiro Plan Galego das Artes Escénicas, co obxetivo xeral de estimar tanto os logros acadados até hoxe polo noso teatro como as súas potencialidades de futuro.
A efeméride, sinalada pola estrea o 13 de agosto de 1882 na Coruña da obra A fonte do Xuramento, de Francisco María de la Iglesia, festexarase cunha exposición didáctica itinerante, un congreso das artes escénicas, unha programación especial de espectáculos e unha campaña publicitaria de sensibilización social.
O Plan Galego das Artes Escénicas quere ser a ferramenta que contribúa eficazmente a converter esta manifestación artística nunha das canles preferentes de expresión e difusión da nosa cultura dentro e fora de Galiza, por medio de eixos de intervención que van desde a consolidación da industria das artes escénicas até o fomento da accesibilidade para os públicos.
Outro dos eventos senlleiros deste 125 aniversario será unha exposición comisariada polo estudoso da historia do teatro Carlos Biscaínho, que achegará, a través de imaxes e obxetos e de xeito didáctico, o devir do teatro a través dos grandes períodos históricos da actividade dramática galega. A mostra, que se inaugurará na Coruña no mes de xuño, completarase cun espazo versátil de visionado e relación cos diferentes sectores implicados na creación escénica, denominado Pavillón Lino en homenaxe a todos aqueles locais de exhibición que tiñeron un papel destacado no noso teatro.
No outono, realizarase o Congreso das Artes Escénicas de Galiza. Así mesmo, os espectadores poderán asistir nos vindeiros meses a unha programación escénica especial coa finalidade primordial de achegar o teatro aos públicos novos e en espazos e ámbitos non habituais.
Ademáis, acaba de saír a rúa o primeiro número da revista Paraíso, un novo elemento promocional dos espectáculos galegos, de periocidade mensual, con reportaxes e entrevistas, fichas de identificación de todos os espectáculos de teatro, danza e música, e máis o seu calendario de funcións.