28 oct 2008

"A porta de Mayo"

Pódese gañar unha guerra e perder todas as batallas. Podénse gañar todas as guerras e perder todas as batallas dunha familia. Ata a loucura, ata a morte. Unha tumba nun prado, a carón dun torreón. Patricio Mayo inventa cada vez unha historia distinta para agachar a súa verdade. Desde o corpo do seu devanceiro, o nobre irlandés Patrick O’Mayo, que quixo unirse á terceira cruzada de Corazón de León pero equivocouse de costa para desembarcar en Galicia, ata os mortos máis innomeables da guerra civil.
Clara e Manuel escriben unha novela sobre o seu devanceiro, o despistado e desmesurado irlandés, mais viven ao mesmo tempo a tragedia final dunha familia condenada á desaparición. E a tumba do prado do torreón, o seu escuro segredo, leva a atoparse con todos os fantasmas dos Mayo. Ata a loucura, ata a morte.
Edita XERAIS

16 oct 2008

Fernando Savater, Premio Planeta 2008 con "La hermandad de la buena suerte"


El filósofo y escritor Fernando Savater (San Sebastián, 1947) ha obtenido el Premio Planeta 2008, por el que recibirá 601.000 euros (100 millones de las antiguas pesetas). El galardón lo recibió durante una cena de gala celebrada en Barcelona que fue presidida por la infanta Cristina.
La novela ganadora, La hermandad de la buena suerte, es un relato de ficción puro y duro, con todo lo que esto comporta; tal como Savater ha remarcado, "es una obra de ficción, ya sé que ahora se llevan las novelas realistas, pero ésta no se parece a las cosas que se hacen ahora. No sale la guerra civil española, ni la de Troya, ni ninguna otra guerra. Más difícil todavía, no sale ni siquiera una catedral. Es una novela de aventuras con un poquito de aliño metafísico --ha declarado el autor--. En el fondo, lo importante es tanto lo que ocurre como lo que sienten los personajes. Me he preocupado mucho para que cada capítulo tenga cierta entidad y que no sea un simple tránsito porque creo que el noventa por ciento de las novelas de hoy son puro relleno, aunque puede ser que el relleno sea bueno".
Savater se suma a la nómina de escritores ya reconocidos a los que Planeta otorga su premio, que es el mejor dotado de las letras castellanas. El jurado estaba compuesto por Álvaro Pombo, Carmen Posadas, Rosa Regàs, Alberto Blecua, Alfredo Bryce Echenique, Pere Gimferrer y Carlos Pujol.
La obra finalista, premiada con 150.250 euros, ha sido Muerte entre poetas, de Ángela Vallvey (San Lorenzo de Calatrava, Ciudad Real, 1964), que cabe inscribir en el género de la novela policíaca.

15 oct 2008

El Nobel de Economía describe el "Después de Bush"


Paul Krugman (Albany, EE UU, 1953), Premio Nobel de Economía 2008, ha llegado a ser calificado el economista más notable de su generación por la revista The Economist. Pero al margen de titulares destinados a llamar la atención, lo esencial es que el Nobel de Economía de este año es un especialista en comercio internacional y estudioso de las perversiones del monetarismo y del ultraliberalismo, habiendo elaborado varias aportaciones teóricas (todas basadas en hechos) que ponen blanco sobre negro el origen de las crisis cambiarias (como la de los años noventa originada en Asia) y el trasfondo de las políticas del Fondo Monetario Internacional.
Licenciado por la Universidad de Yale en 1974, tres años después se doctoró en el Instituto Tecnológico de Massachusetts (MIT), en el ámbito político Krugman ha sido un tanto contradictorio, pues pese a sus posiciones --más próximas al Partido Demócrata que al Republicano-- ejerció de asesor de Ronald Reagan, cuya presidencia propició el moderno ultraliberalismo estadounidense. Sin embargo, hoy Krugman es --junto a Joseph Stiglitz-- uno de los economistas que con mayor rigor científico han criticado los criterios económicos de la Administración Bush.
En la evolución de Krugman jugó un papel fundamental el caso Enron (el consorcio del sector de la energía de EE UU que manipulaba sus cuentas), en el 2001, que provocó que las tesis de juventud del economista adquirieran profundidad, vinculando las transacciones comerciales con los espectaculares y desregulados movimientos de capital que han caracterizado la globalizada economía de los últimos años.
Los libros de Krugman merecen lectura aunque hay fragmentos que no son fáciles de digerir y exigen cierto grado de formación en Economía. En todo caso, Después de Bush es un trabajo asequible al lector medio y que tiene el valor añadido de que aborda aspectos cercanos en el tiempo, lo que ayuda a entender el alcance económico de las aventuras bélicas de Bush en Irak y Afganistán; decisiones que no sólo han hipotecado la economía estadounidense de forma grave, sino que también han condicionado la marcha de la economía internacional, empezando por los mercados del petróleo, amén de desperdiciar ingentes cantidades de dinero público.
Edita CRÍTICA

12 oct 2008

Morreu o poeta Ramiro Fonte, exemplo de ética cultural

O literato Ramiro Fonte (Pontedeume, 1957) faleceu na madrugada de onte no hospital de Bellvitge (Barcelona), onde permeneceu ingresado desde o pasado 23 de setembro debido a unha longa e grave infirmidade. Só tiña 51 anos de idade.
Durante os últimos meses, Fonte ultimou unha antolóxica da súa obra poética, que está a piques de saír á rúa grazas á Sociedade de Cultura Valle Inclán de Ferrol. O autor tivo oportunidade de ver o libro poucos días antes de morrer.
Fonte, que é un dos escritores contemporáneos máis influentes na vangarda das letras galegas, non tivo grandes éxitos de público pero o seu traballo e os seus criterios éticos van máis alá da inmediatez que hai tempo está a condicionar a vida cultural: "A miña obra pode ter un certo prestixio entre algúns sectores --declarou recentemente ao semanal Culturas de La Voz de Galicia--, pero non tivo éxito; paguei cara a miña independencia. Ademais, nunca fun deses que van pregoando por todas partes a súa mercadoría, e desde rapaz mostreime moi crítico cun medio cultural tremendamente caciquil".
A obra poética de Fonte, na que mellor se ten expresado o autor, é a seguinte : As cidades da nada, 1983; Designium, 1984, que obtivo os premios da Crítica de Galicia e o Losada Diégeuez de Creación; Pensar na tempestade, 1986; Pasa un segredo, 1988, polo que mereceu o Premio da Crítica Española; As lúas suburbanas, 1991; Adeus norte, 1991, Premio Esquío; Luz do mediodía, 1995; Persoas de amor, 1995; O cazador de libros, 1997; Mínima moralidade, 1998, Premio Miguel González Gracés; Capitán Inverno, 1999; e A rocha dos proscritos, 2001.
No eido da narrativa, destacan Catro novelas sentimentais, 1988; Aves de paso, 1990, e a triloxía Vidas de infancia, 2003-2007; e tamén publicou o ensaio Fermín Bouza-Brey e a súa obra literaria, 1992, entre outros traballos e estudos.
LIGAZÓNS DE INTERESE: Entrevistas a Ramiro Fonte en EL PAÍS e LA VOZ DE GALICIA; e a ficha do autor na editorial XERAIS.