Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas

22 ene 2011

"Voyeur"

Este libro se ha convertido en un referente de la ilustración, de la literatura corta --dicho esto por el tamaño de los textos, que son breves pero de alta calidad-- y del erotismo. La idea del libro fue de Pablo Gallo, que puso las bases con sus dibujos para luego invitar a una serie de escritores a que completarán el trabajo acompañando sus dibujos con textos: relatos breves o poemas.  
La originalidad es mayúscula, pues Voyeur no es un texto ilustrado, sino una colección de ilustraciones literaturizadas.  
Marta Navarro, administradora de la bitácora EntreNómadas, entrevistó a Pablo Gallo: 
Pregunta: Unir imágenes con textos es una idea estupenda. ¿Cómo surgió el proyecto del libro Voyeur? 
Respuesta: La idea surgió una vez que tuve hechos unos 100 dibujos eróticos circulares. No fue algo premeditado. Los extendí para observarlos en conjunto y me pareció que eran imágenes bastante sugerentes, que podrían fácilmente hacer imaginar situaciones para escribir textos. Pensé que los dibujos quedarían bien en un libro, con textos de muy diferentes escritores. 
P.: Has reunido a un importante número de autores. ¿Cómo fuiste eligiendo a los escritores que participan en el proyecto?  
R.: Pues finalmente son 69 autores, los fui eligiendo de muy diferentes maneras, pero básicamente buscando sus contactos por Internet. En enero de 2008 me compré un ordenador para llevar a cabo el proyecto y me puse a navegar por la red en busca de emails de escritores, en un principio escritores que me gustaban, y algunos de esos escritores me fueron sugiriendo a otros y ofreciéndome sus direcciones. La verdad es que me sorprendí bastante cuando muchos empezaron a contestar entusiasmados con el proyecto. 
P.: Ediciones del Viento publicará el libro. ¿Cómo llegaste hasta ellos? 
R.: Pues resulta que la editorial está situada en A Coruña, la ciudad en la que nací y en la que he vivido gran parte de mi vida.  
ENLACES: 
Colección de ilustraciones de Pablo Gallo, en Flickr.

20 sept 2010

José Antonio Labordeta: "Que me recuerden como un pájaro herido, como un hombre sin más"

Su faceta como escritor siempre ha estado en segundo plano debido a su actividad como cantautor, a lo que se sumó la popularidad de que gozó como conductor del programa de TV Un país en la mochila, más su actividad parlamentaria como diputado durante dos legislaturas de Chunta Aragonesista, siendo un hombre político en el sentido más cierto de esta palabra.
Hijo de un catedrático de Latín aficionado a la poesía clásica y hermano de Miguel Labordeta, uno de los autores más relevantes de la poesía española de posguerra, José Antonio siempre se declaró, ante tdo, escritor de versos. De hecho sus canciones son poemas musicados.
Publicó su primer poemario en 1959, Sucede el pensamiento, al que siguieron Las sonatas (1965), Cantar y callar (1971), Treinta y cinco veces uno (1972), Tribulatorio (1973), Método de lectura (1980), Jardín de la memoria (1985), Diario de un náufrago (1988) y Monegros (1994). En el 2004 se editó una selección de sus versos bajo el título Dulce sabor de días agrestes.
En el campo de la narrativa, Labordeta se estrenó en 1971 con Mediometro, relato incluido en la revista literaria Papeles de Son Armadans. En 1974 se publicó su primer libro, compuesto de dos relatos breves, Cada cual que aprenda su juego; seguido de El comité (1984), Mitologías de mamá (1992), Cuentos de San Cayetano (2004) y En el remolino (2007). También abundan sus relatos y reflexiones en varias revistas culturales, sobre todo en Andalán, de la que fue cofundador.
En el terreno del ensayo, pocos ciudadanos españoles desconocen Un país en la mochila (1995), que recoge --ampliados-- los guiones del programa de TV del mismo nombre; con anterioridad había publicado Aragón en la mochila (1983).
Labordeta también ha sido uno de los más importantes cantautores de la España contemporánea. Su primer álbum (elepé) fue Andros II (1968) y el deuvedé o disco más reciente, Con la voz a cuestas (2001).
ENLACE a la bitácora de José Antonio Labordeta, alojada en la web ZARAGÓZAME.

21 ago 2010

17 ago 2010

"Blues da crecente"

Reprodución facsímile do artigo publicado en Culturas,
suplemento de La Voz de Galicia.
Premer sobre a ilustrazón para amplia-la.

28 jul 2010

15 may 2010

Día das Letras Galegas 2010: Uxío Novoneyra

Este ano o Día das Letras Galegas, o 17 de maio, está adicado a Eugenio Novo Neira, máis coñecido como Uxío Novoneyra, que naceu en Parada (parroquia de San Xoán de Seoane, concello de Folgoso do Courel) no mes de xaneiro de 1930, e morreu en Santiago de Compostela o 30 de outubro de 1999.
Fillo de labregos, estudou o bacharelato na cidade de Lugo e en 1948 matriculouse na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Madrid, onde comenzou a escribir poesía en castelán. Algunhas das súas composicións foron publicadas na revista Bengala.
En Madrid coñeceu a Xesús Alonso Montero, militante do PCE e culturalmente galeguista, quen influiu de xeito moi notable na formación intelectual de Novoneyra. Foi Alonso Montero quen conservou o que está considerado o primeiro poemario de Novoneyra, Abrojos (en castelán), do que se reeditou parte do seu contido o ano 2002 grazas a Alonso Montero.
En 1950 e 1951 se publicaron duas coleccións de versos de Novoneyra: Poemas de Dios e Caurel (en castelán), que constituíron a base sobre a que despois creou Os eidos, que para moitos é a obra cumbre do poeta do Courel.
Xa no 1952 e instalado en Santiago, Novoneyra coñeceu a Maside, Piñeiro e Otero Pedrayo, e foi entón, influído por eles, que decidiu escribir só en galego. Se Alonso Montero fora quen aportou as bases da personalidade intelectual de Novoneyra, Piñeiro e Manuel María foron os que marcaron a súa maduración literaria e ideolóxica.
No ano 1953, Novoneyra enfermou gravemente (pleuresía) e por consello médico regresou ao Courel, onde residiu ata 1962. Ese retiro favoreceu en grande medida o seu traballo literario, pois no 1955 publicou a primeira edición de Os eidos, traballo que non deu por remtado e ao que engadiu sucesivas aportacións ata o ano 1974.
Tamén perante a década dos anos cincoenta comenzou a publicar poemas e textos en diversas revistas (Vida gallega, Aturuxo, Follas secas, Luzes de Galicia, Nordés, Ólisbos, Dorna, Ronsel), e algúns dos seus versos foron incluídos na segunda Escolma de poesía galega. Os contemporáneos, que baixo a dirección de Fernández del Riego publicou a editorial Galaxia.
En 1962, Novoneyra regresou a Madrid e iniciou a súa traxectoria profesional na radio e máis na televisión, participando en programas e espazos culturais dedicados a poetas españois e estranxeiros. Foi nesa época cando frecuentou o café Gijón e entablou relación co grupo galeguista Brais Pinto. En 1966 publicou Elexías do Courel e outros poemas, nunha edición bilingüe en castelán e galego. Ese mesmo ano decidiu regresar ao Courel por razóns familiares (os seus pais, xa vellos, enfermaron gravemente e morreron en 1971 e 1973).
En 1982, Novoneyra foi elexido presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega e ao ano seguinte abandonou definitivamente O Courel para se establecer en Santiago de Compostela.
Os seus libros fundamentais son Os eidos (Galaxia, 1955); Elexías do Courel e outros poemas (Rialp, 1966), e Os eidos II (Galaxia, 1974).

8 may 2010

"Miguel Hernández. 25 poemas ilustrados"

La editorial Kalandraka conmemora el centenario del poeta Miguel Hernández con un libro en el que colaboran Ajubel (Premio de la Feria del Libro de Bolonia 2009), Elisa Arguilé (Premio Nacional de Ilustración 2007), Gusti (Premio Nacional de Ilustración 1990 y Premio Lazarillo 1991), Isidro Ferrer (Premio Nacional de Diseño 2002 y Premio Nacional de Ilustración 2006), Javier Sáez Castán (The White Ravens 2010), Javier Zabala (Premio Nacional de Ilustración 2005), Pablo Auladell (Premio Internacional de Álbum Infantil Ilustrado Ciudad de Alicante 2003), Miguel Calatayud (Premio Nacional de Ilustración 1989, 1992 y 2009), Pablo Amargo (Premio Nacional de Ilustración 2004) o Pep Montserrat (Premio Nacional de Ilustración 1995), entre otros.
Se trata de una edición en la que se hace un recorrido cronológico por la obra del autor oriolano. Cada poema fue traducido al lenguaje del arte a través de la pintura, la escultura, el diseño o la fotografía.
También hacen una importante contribución a este libro artistas plásticos, escultores y diseñadores como Baldo Ramos, Belén Padrón, Darío Basso, Federico Fernández (Premio Nacional de Ilustración 2001), Miguel Robledo, Óscar Villán (Premio Nacional de Ilustración 1999), Pablo Otero, Ramón Trigo (Concurso Internacional Álbum Infantil del Cabildo de Gran Canaria 2007 y Premio Internacional de Álbum Ilustrado Ciudad de Alicante 2005), Xosé Cobas, Marc Taeger (Premio Daniel Gil 2005), Álex Escorihuela, Antonio Santos (segundo Premio Nacional de Ilustración 2003), Artur Heras, Josemi Goyena y Paloma Valdivia
El libro fue presentado el pasado 6 de mayo en Oriola-Orihuela, la ciudad natal del poeta; el día 8 en la Feria del Libro de Sevilla y el 12 en la Feria del Libro de Cádiz. En los tres actos han participado diversos ilustradores que, con su aportación artística, contribuyeron a ofrecer una nueva visión de la obra de este poeta universal.
Edita KALANDRAKA

2 may 2010

"Casa de aire"

El autor
"Francisco Cenamor nos presenta, después de tres libros ya editados, un texto compacto, más trabajado de lo que tenía por costumbre hasta ahora. Sus anteriores textos, en los que ya aparece con fuerza su voz poética, forman parte, sin duda, de ese aprendizaje en el que unos y otros le hemos visto esforzarse en los últimos años. Pero de ese periodo anterior nos quedamos con esa ternura, a veces inocente, con la que trata a los seres humanos en sus poemas.
"Al leer este último poemario he descubierto la importancia que tiene para él la imagen, la mirada, lo que se ve y cómo eso que vemos nos transmite cierta idea de relación, entre los humanos entre sí, y entre estos y la creación. No en vano podemos apreciar diferentes formas relacionadas con lo visual en cada uno de los libros que componen este texto.
"La primera parte, de título igual al libro, Casa de aire, es una verdadera exposición fotográfica, la vida cotidiana de una mujer que vive en la calle contada a través de treinta y tres imágenes, transformadas en palabra en una serie de poemas muy cortos y despojados de adorno. Sin duda se nota aquí la influencia de poetas como Luis Luna, de quien no oculta haber aprendido mucho en los últimos años.
"Después de recorrer esta exposición, nos traslada, en Ríos de gente, al cine; pero al cine en pequeñas dosis, al cortometraje. Veinticuatro pequeñas historias en las que vuelve a retratar la vida cotidiana de los seres humanos con esa ternura de sus primeros libros, pero en poemas, esta vez, más elaborados y breves. El tiempo, esa otra constante en su poesía, es protagonista de toda esta segunda parte, hasta aparecer incluso en los títulos de los poemas. La ausencia de horas exactas, cuartos o medias, nos da idea de cierta aleatoriedad del acontecer humano. En esta sección del poemario nos encontramos con técnicas que más tienen que ver con el microrrelato que con la poesía: es una apuesta.
"Y finaliza el libro con el teatro: cinco poemas que son los cinco actos de la Última función, una representación en la que la obra dramática se funde con la vida, hace que el espectador o espectadora sea interpelado por los actores que muestran sus personajes. El público, frente a la obra de arte, aparece con fuerza intuyéndola, haciéndola suya: otra de las constantes preocupaciones del autor cuando se pone a escribir.
"Francisco Cenamor, siempre cercano y activo, ha sabido hacerse un pequeño hueco en la poesía, tal vez más por su proceso, por ese querer aprender con el que se ha acercado a los poetas más jóvenes, a los de su generación, a los más experimentados y a los clásicos. En ocasiones, claro, por su obra. Este es un buen momento para que comience a ser valorado, sobre todo, por su obra."
NOTA: El texto reproducido es el prólogo de Casa de aire, y su autor es el escritor iraquí Muhsim Al-Ramli.
ENLACE a la bitácora de Francisco Cenamor, Asamblea de palabras.
Edita AMARGORD

25 abr 2010

"Códice Calixtino"

"A obra Códice Calixtino de Luz Pozo Garza refire directamente á compilación de textos latinos do século XII que, baixo o mesmo título, se garda na catedral de Compostela. Este códice de temática xacobea é considerado unha guía para os peregrinos. Quizais a poeta pense tamén para a súa obra unha función similar: un guieiro amoroso, un guieiro existencial. A crítica encadra a obra de Luz Pozo na denominada promoción de enlace, etiqueta difusa que engloba aqueles autores que comezaron a súa produción poética nas décadas dos cincuenta e sesenta.
"Envolven Códice Calixtino un prólogo e un epílogo da man da autora, nos que reflexiona sobre a creación literaria e ofrece pautas para a lectura e a interpretación do poemario.
"Os poemas de Códice Calixtino xiran esencialmente en torno ao binomio eros e tánatos. Arredor, o ininterrompido paso do tempo. A obra estrutúrase en catro partes: Limiar, Códice Calixtino, Idea dunha cidade escura e Homenaxe."
Edita XERAIS

12 abr 2010

Nueva edición de las "Obras completas" de Miguel Hernández

Ya iniciado el año en el que se celebra el centenario del nacimiento de Miguel Hernández, hace escasas fechas CDL incluyó un post sobre Miguel Hernández. Oficio de poeta, la recién editada biografia del poeta que ha elaborado Eutimio Martín.
Por razón también del centenario, la editorial Espasa Calpe acaba de lanzar una edición especial de las Obras completas del bardo de Oriola (Orihuela), que incluye todos sus textos.
No obstante, para los amigos de disponer de los trabajos del autor por separado, ahí va una relación de los libros de Miguel Hernández publicados hasta la fecha.
En vida de Miguel se editaron cuatro poemarios:
Perito en lunas, Murcia, editado por La Verdad, 1933, con prólogo de Ramón Sijé;
El rayo que no cesa, Madrid, Héroe, 1936;
Viento del pueblo. Poesía en la guerra, Valencia, Socorro Rojo Internacional, 1937, con prólogo de Tomás Navarro Tomás, y
El labrador de más aire, Madrid-Valencia, Nuestro Pueblo, 1937.
Ya fallecido Miguel, se publicaron:
El rayo que no cesa, Buenos Aires, Espasa Calpe, 1949, con prólogo de José María Cossío, que incluye poemas inéditos;
Seis poemas inéditos y nueve más, Alicante, Colección Ifach, 1951;
Obra escogida, Madrid, Aguilar, 1952, que también incluye poemas inéditos;
Cancionero y romancero de ausencias, Buenos Aires, Lautaro, 1958, con prólogo de Elvio Romero;
Antología, Buenos Aires, Losada, 1960, selección que fue realizada por la especialista hernandiana María de Gracia Ifach, que también escribe el prólogo. El libro incluye versos hasta entonces inéditos;
Obras completas, Buenos Aires, Losada, 1960, elaborada por E. Romero y con prólogo de Mª de Gracia Ifach;
El hombre acecha, Santander, que fue editada por la Diputación provincial en 1961, consistente en un facsímile de la primera edición de 1939, que se había perdida en imprenta;
Obra poética completa, Madrid, Zero, 1979, con introducción, estudio y notas de Leopoldo de Luis y Jorge Urrutia, y
24 sonetos inéditos, Alicante, Instituto de estudios Juan Gil-Albert, 1986, edición elaborada por José Carlos Rovira.

"Os cadernos da ira"

O autor
"Os cadernos da ira alberga dúas obras xa publicadas, Prego de cargos (1991) e De mañá qué medo (Tristura e paixón en Compostela) (1993), e unha inédita, Crónica do espanto (Galiza 1936). Deste xeito, Xosé María Álvarez Cáccamo compila a súa obra de xorne social e civil máis acentuado.
"Autor dunha ampla e unitaria obra poética, Álvarez Cáccamo pertence á denominada xeración dos oitenta. A crítica advirte que a pesar de certos trazos temáticos e estilísticos comúns, os poetas desta xeración (Manuel Forcadela, Claudio Rodríguez Fer, Pilar Pallarés, etcétera) amosan características propias capaces de configurar unha estética poética singular dentro do grupo. A poesía de Álvarez Cáccamo presenta dúas liñas temáticas fundamentais: a intimista e a social. N’Os cadernos da ira conflúen en perfecta harmonía ambas tendencias. O poeta conxuga con mestría motivos socias e temas propios da súa poética máis íntima coma o paso do tempo e o seus efectos, os escenarios familiares ou a lembranza do pai.
"Encabeza a obra un enérxico e explicativo limiar de Xosé Luís Méndez Ferrín titulado Hemorraxia interna no que, tras unha lembranza emotiva do poeta, comenta e gaba os aspectos máis salientábeis de cada un dos poemarios."
LER MÁIS, en PRAZA DAS LETRAS.
Edita ESPIRAL MAIOR

10 mar 2010

"Pablo Neruda. Antología general"

"Como una ola hecha de todas las olas", así consideraba Pablo Neruda el latido de sus versos. Así lo hemos percibido también millones de lectores para quienes son lo que el propio poeta deseaba "un relámpago de fulgor persistente", una revelación, un Pentecostés deslumbrante e impetuoso.   
"En la casa de la poesía no permanece nada, sino que fue escrito con sangre para ser escuchado con sangre", anticipó Vallejo y el gran Rubén Darío, a quien Neruda y García Lorca rindieron, a dúo, tributo de admiración, porque "fuera de normas, formas y escuelas" en él vibraba la verdad de una palabra creadora. Con ellos se enseñoreaba de las letras hispánicas la voz de América.
La de Neruda tiene un alcance universalizador; se propone explorar todo lo real, para recrearlo y depurarlo en el canto. Pero en la mayor parte de su obra, naturaleza y sociedad gravitan hacia una visión unitaria de la geografía y la historia de América. De ahí que la Real Academia Española y la Asociación de Academias hayan querido agavillar esta Antología general para rendir homenaje a Neruda, junto con su colega de Nobel, Gabriela Mistral, en el V Congreso Internacional de la Lengua que se ha celebrado precisamente en Valparaíso, ciudad a la que Neruda estuvo muy vinculado.
Se han encargado de su compilación el académico chileno Hernán Loyola, que, en diálogo con la asociación, ha logrado perfilar una excelente guía para poder seguir, en dos capítulos, toda la aventura creadora que fue jalonando la vida del gran poeta.
A los textos se añade un inédito vinculado a Valparaíso. El abogado Nurieldín Hermosilla nos ha cedido para su publicación un curioso escrito con el que Neruda quiso agradecer la protección que en 1948 le brindó una familia de Valparaíso cuando era perseguido por la dictadura militar.
Introducen y acompañan la lectura casi una docena de estudios que abre en la primera parte Jorge Edwards (Academia Chilena) con un testimonio personal, una crónica de la última etapa de la vida del gran poeta. Alain Sicard (Academia Cubana) se ocupa, en una visión de conjunto, de los grandes temas sobre los que gira la poesía del Nobel chileno, en tanto que Selena Millares (Universidad autónoma de Madrid) afronta el estudio de sus poéticas y de la intertextualidad que Neruda establece con diversas tradiciones poéticas. El propio Hernán Loyola (Academia Chilena) cierra este bloque con la explicación de la selección realizada y de su periodización, lo que equivale a un estudio sintético de la obra.
En la segunda parte, la sección “Evocaciones y lecturas nerudianas” reúne las colaboraciones de Marco Martos Carrera (presidente de la Academia Peruana), Neruda en el corazón; José Luis Vega (director de la Academia Puertorriqueña), La visión trágica en la poesía de Pablo Neruda; Pere Gimferrer (Real Academia Española), El espacio verbal de Neruda; Andrés Gallardo (Academia Chilena), Pablo Neruda y la lengua castellana; Francisco Brines (Real Academia Española), Neruda y García Lorca: la imitación como intensificación poética, y de Eduardo Lizalde (Academia Mexicana), Neruda, río.
Cierran el volumen una Bibliografía esencial, preparada por Hernán Loyola, un glosario de voces y un índice onomástico preparados por Manuel Jofré (Fundación Pablo Neruda), en colaboración con un equipo de la Real Academia Española integrado por Carlos Domínguez y Abraham Madroñal.
[El texto transcrito es el de la presentación editorial del libro]
Edita ALFAGUARA, en colaboración con la ASOCIACIÓN DE ACADEMIAS DE LA LENGUA ESPAÑOLA.

4 dic 2009

"Poemas a toda plana", una selección radicalmente actual

Juan José Téllez, autor de la selección
Sería bonito amanecer un día y descubrir un periódico cargado de poemas. Juan José Téllez, periodista, escritor y columnista de nuevatribuna.es, es el dueño de esta frase. Pero todavía es más. Porque su pretensión ha abandonado el mundo de las ensoñaciones y se aparcado en la realidad. El resultado se llama: Poemas a toda plana.
Téllez ha sido el encargado de seleccionar esta antología poética que publica la editorial Visor, y en la que las fronteras entre el periodismo y la poesía se confunden, se difuminan y se enredan para sorpresa y suerte de los lectores.
En esta exquisita selección, el autor ha querido hacer un libro de poemas sui generis, con la estructura propia de la secciones de los periódicos. En Titulares de primera página figuran poemas de Manuel Alcántara, Bertol Brecht o Nazim Himket. Si de ahí se pasa a Internacional, aparecen los mundos de Benjamín Prado, Ernesto Cardenal, Cristina Peri Rossi o Conceiçao Lima. En Nacional se puede leer (entre otros) a Jon Jauristi, Umberto Stábile o Juan Bonilla.
Pero Téllez no se ha conformado con las secciones más comunes. También se llena de poesía la sección de cartelera, horóscopo, obituarios y previsiones meteorológicas, en la programación de la televisión y hasta en lo que da de comer a los periódicos, la publicidad.
La reseña arriba reproducida forma parte del artículo "Poemas a toda plana, un cántico a la libertad de prensa", de Agense Marra; pulse aquí y lea el texto íntegro en NUEVA TRIBUNA.
Edita VISOR

1 dic 2009

El poeta José Emilio Pacheco, Premio Cervantes 2009

El escritor mexicano José Emilio Pacheco ha sido galardonado con el Premio Cervantes, dotado con 125.000 euros y considerado el más prestigioso de las letras hispanas. El jurado ha argumentado que "es un poeta excepcional de la vida cotidiana", al tiempo que ha valorado "su capacidad para crear un mundo propio" y "el distanciamiento irónico de la realidad" que caracteriza su obra.
"José Emilio Pacheco se puede definir como el idioma entero", ha enfatizado José Antonio Pascual, presidente del jurado, instantes después de que la ministra de Cultura, Ángeles González Sinde, hiciera pública la elección en rueda de prensa.
La composición del jurado fue la siguiente: Jaime Labastida, Luis García Montero, María Águeda Méndez, Soledad Puértolas, Almudena Grandes, Ana Villarreal, David Gíes y Juan Gelman, ganador del premio en 2007; en tanto Juan Marsé, galardonado el año pasado, excusó su asistencia.

27 nov 2009

"Misteriosamente feliz"

Reproducción de la reseña publicada en Culturas, suplemento de La Voz de Galicia.
Pulsar sobre la imagen para ampliarla.

2 nov 2009

"Ciudad laberinto", premio de poesía para niños

La obra titulada Ciudad laberinto, de Pedro Mañas Romero, ha obtenido el II Premio Internacional de Poesía para Niños Ciudad de Orihuela. El certamen ha sido convocado por el Ayuntamiento de Orihuela (Alicante) y la editorial gallega Faktoría K, y conlleva la publicación del poemario en marzo próximo, coincidiendo con el con el Día Mundial da Poesía.
Pedro Mañas (Madrid, 1981) es licenciado en Filología Inglesa por la Universidad Autónoma de Madrid, y realiza montejae teatrales para público infantil y adulto con su compañía, La cama sin hacer, que fue fundada en el 2006.
MÁS información, en la web de Faktoría K (formato PDF).

30 sept 2009

Ha fallecido el poeta Muñoz Rojas, autor de "Objetos perdidos"

El poeta José Antonio Muñoz Rojas falleció ayer en su localidad natal, Antequera, a los 99 años de edad. Muñoz Rojas, en colaboración con José Antonio Maravall, Leopoldo Panero y José R. Santeiro, cofundó la Nueva Revista y también participó en las históricas Escorial, Cántico y El Correo Literario.
Entre sus poemarios más aplaudidos figuran Sonetos de amor por un autor indiferente, Sonetos enamorados, Lugares del corazón y Las cosas del campo; también produjo obras en prosa como Cuentos surrealistas, Historias de la familia y el relato autobiográfico La gran musaraña. En 1998 recibió el Premio Nacional de Poesía por Objetos perdidos.

30 abr 2009

"Deter o día cunha flor", poemario da ribadense Luz Pozo

A poetisa ribadense Luz Pozo Garza apresentou esta semán na cidade de Lugo o seu poemario Deter o día cunha flor, que ela mesma ten declarado que "é un libro visionario no que recollo as miñas esperanzas nunha visión personal e vital do futuro".
A primeira parte do traballo está inspirada nun verso da poetisa chinesa Li Yián, que viviu no século XI d.C., "que fala de deter o día, ao que eu engadín cunha flor". 
Li Yián, segundo precisou Luz Pozo, "referíase a unha muller separada do seu amante que falaba cunha flor de pemento, á que lle dixo xa sei que non podes deter o día. O que me lembrou a Rosalía, que escribiu un poema adicado ás plantas que falan".
A segunda parte do poemario é de contido relixioso.
Edita BAIA
MÁS DETALLES de la presentación de Deter o día cunha flor, en El Progreso.

13 dic 2008

"Se beben la luz", poemario inédito de Gloria Fuertes

Diez años después de su muerte, la editorial Torremozas (especializada en difundir trabajos de mujeres) publica un poemario inédito de Gloria Fuertes: Se beben la luz.
Cuando de poemas se trata, como es el caso, la más adecuada presentación del libro es transcribir versos de la autora:
"Puedo deciros...
Yo puedo deciros
que el carbón no mancha,
que el malo no es malo,
que el soldado nunca quiere ir,
que el olvido no existe,
que no hay muerte que mate.
Yo puedo deciros
dónde está la Luz,
la otra,
no ésta,
la luz donde crece la Armonía...
A veces me pregunto:
¿Hay cosa más fácil
que hacer un hombre de un criminal?
Nada tan sencillo
como comunicarnos sin teléfono.
Escribo para niños,
para peces,
para rameras honradas...
para ti.
A veces digo que la estrella es un clavel blanco,
pero eso no vale para nada.
Yo sé cuándo fallo y cuándo tengo razón.
Porque aún estoy vivay tengo que manifestarme en la sombra,
porque hay hombres ¡que se beben la luz!"
Edita TORREMOZAS

12 oct 2008

Morreu o poeta Ramiro Fonte, exemplo de ética cultural

O literato Ramiro Fonte (Pontedeume, 1957) faleceu na madrugada de onte no hospital de Bellvitge (Barcelona), onde permeneceu ingresado desde o pasado 23 de setembro debido a unha longa e grave infirmidade. Só tiña 51 anos de idade.
Durante os últimos meses, Fonte ultimou unha antolóxica da súa obra poética, que está a piques de saír á rúa grazas á Sociedade de Cultura Valle Inclán de Ferrol. O autor tivo oportunidade de ver o libro poucos días antes de morrer.
Fonte, que é un dos escritores contemporáneos máis influentes na vangarda das letras galegas, non tivo grandes éxitos de público pero o seu traballo e os seus criterios éticos van máis alá da inmediatez que hai tempo está a condicionar a vida cultural: "A miña obra pode ter un certo prestixio entre algúns sectores --declarou recentemente ao semanal Culturas de La Voz de Galicia--, pero non tivo éxito; paguei cara a miña independencia. Ademais, nunca fun deses que van pregoando por todas partes a súa mercadoría, e desde rapaz mostreime moi crítico cun medio cultural tremendamente caciquil".
A obra poética de Fonte, na que mellor se ten expresado o autor, é a seguinte : As cidades da nada, 1983; Designium, 1984, que obtivo os premios da Crítica de Galicia e o Losada Diégeuez de Creación; Pensar na tempestade, 1986; Pasa un segredo, 1988, polo que mereceu o Premio da Crítica Española; As lúas suburbanas, 1991; Adeus norte, 1991, Premio Esquío; Luz do mediodía, 1995; Persoas de amor, 1995; O cazador de libros, 1997; Mínima moralidade, 1998, Premio Miguel González Gracés; Capitán Inverno, 1999; e A rocha dos proscritos, 2001.
No eido da narrativa, destacan Catro novelas sentimentais, 1988; Aves de paso, 1990, e a triloxía Vidas de infancia, 2003-2007; e tamén publicou o ensaio Fermín Bouza-Brey e a súa obra literaria, 1992, entre outros traballos e estudos.
LIGAZÓNS DE INTERESE: Entrevistas a Ramiro Fonte en EL PAÍS e LA VOZ DE GALICIA; e a ficha do autor na editorial XERAIS.